‘વરસાદ પડવાનું કાવ્ય ....’

-


‘વરસાદ પડવાનું કાવ્ય ....’

મારા અંદરની વરાળો, વાદળો સર્જી બેઠેલી,
ને તું ધૂળની ડમરી થઈને, સામે સોફા પર બેઠેલી.


ઠંડા પવનને શ્વાસમાં, હું ભરી લઉં એ પહેલા જ, 
તું બોલીને છાતીમાંથી, ગર્જનાઓ સરી પડેલી.


આંખો જોતી આંખોને, ને પાંખો ફૂટી વાતોને, 
એકબીજાને સમજવાની લ્હ્યાય, મૌનમાં સરી ગયેલી.


મળ્યા વધુને વહી ગઈ રાતો, સમજાયું કે એનો છે પહેલાનો નાતો, 
‘આગળ હવે શું ?’ ની આંટી પડેલી, નિયમોને બંધનોમાં ગૂંચવાઈ ગયેલી.


તું હોય સાથે જગતની અંતિમ મઝલે, 
એમ સપના જોવાની મને હોંશ ચઢેલી.


યાદી ઘણી છે,
પણ યાદ રાખીશ એ ક્ષણ, 
‘સૃષ્ટિ આખી, વગર પલળે ભીંજાઈ ગયેલી ... ‘


- મૌલિકરાજ

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

અને હું પુસ્તકો સુધી પહોંચ્યો....

-
Image
            હું નાનો હતો ત્યારે પપ્પાને એક ખુરશીમાં બેઠા બેઠા કાંતો બીડી પિતા જોઉં અથવા વાંચતા જોઉં. કોઈ નવું પુસ્તક મળે તો રાતોની રાતો જાગે અને જ્યાં સુધી પૂરું ના કરે ત્યાં સુધી એમને જમવાનું પૂછવા કે બીજી કોઈ વાત કરવા જતા પણ સહેજ ખચકાટ થાય. ઘરમાં જ્યાં જુઓ ત્યાં ચોપડીઓ જ પડી હોય એવું મમ્મી ઘર સાફ કરતા કરતા કંટાળીને બોલતી પણ ખરા. (હા મમ્મી આજે પણ પુસ્તકોને ચોપડી કે ચોપડાઓ એવું જ કહે છે પણ હવે એનાથી થોડી ઓછી કંટાળે છે) નાનપણથી છાપું વાંચવાનું પરાણે શરુ કરાવેલું પપ્પાએ, મને કઈ વાંચવું ગમતું નઈ પણ પપ્પા મને એમણે જે વાંચ્યું હોય એના વિષે વાતો કરે અને ઘણી વાર એક બે પાનાં વાંચે પણ ખરા, ઘણી વાર તો બે ની જગ્યાએ ત્રણ, ચાર, પાંચ છ પણ થઇ જાય મને કંટાળો આવી જાય પણ એ વાંચવાનું ચાલુ રાખે. ધીરે ધીરે છાપાઓમાં શબ્દની ચોકડીઓ ભરવાનું અને એના બદલામાં પપ્પાની વાહ વાહ મેળવવાનું શરુ થયું. પછી ઘરમાં લગાવેલા ટોપીવાળા, મૂછો વાળા, દાઢી વાળા અને ટાલ વાળા એમ ચાર માણસોનો એક કોલાજ વાળો ફોટો, મારી આંખો ખુલી ત્યારથી મેં ઘરમાં જોયેલો, ‘આ લોકો કોણ છે પપ્પા ?’ એવો સવાલ મેં પપ્પાને પૂછી લીધ...
Read more

Civilizational State without Caste? Recasting the Past, Civility, and the Limits of Liberal Critique

-
Image
On 27th December, 2025. Pratap Bhanu Mehta’s Achyut Yagnik Memorial Lecture at the Ahmedabad Management Association, delivered under the title of “ The Idea of Civilisation: Poison or Cure? ” was received with enthusiastic applause by a packed auditorium comprising journalists, professors, media professionals, activists, filmmakers, and cultural practitioners—what is often described as Ahmedabad’s (rather Gujarat’s) civil society.  The lecture offered a familiar but influential critique of contemporary authoritarianism in India.  Yet what it revealed, more sharply through its silences than its arguments, was a persistent crisis in Indian liberal discourse: the systematic erasure of caste from analyses of civilization, state power, and democracy. In his lecture, Mehta argued that the contemporary Indian state no longer presents itself primarily as a constitutional entity accountable to citizens, but as the political custodian of an ancient civilization. This civilizational fram...
Read more

દીનેશકાકા, ઉર્ફે આલો અને વાલ્મીકિ સમાજ

-
Image
 “એ મોવલિક, કોઈ ભજન ક ગીતોની ચોપડી આપ ન,  તો મુ મસ્ત ગીતો લઉં ન, ધીમે ધીમે વાંસળીની  રીધમ મ સેટ કરી દઉં ” - દિનેશકાકા,  વાંસળી વગાડતા દિનેશકાકા  દર વખતે આવી  જ આશાવાદી વાતો કરતા, છીકણી રંગનું પેન્ટ  મોરીથી ઘૂંટણ સુધી વાળીને પેરતા, રંગીલા  પિચ્ચરના હીરો આમીરની જેમ માથે સફેદ ટોપી હોય  અને એમાંથી થોડા વાળ આગળ બહાર આવતા હોય,  મોટા ભાગે ટચલી આંગળી ગુલાબી કલરથી રંગેલી  હોય અને મોટાભાગે લાલ અને ગુલાબી રંગની ટી- શર્ટ પહેરે અને કોઈક વાર જાંબલી રંગનો શર્ટ પણ અને એના ઉપર પોપટી કે કેસરી કલરની, સફાઈ  કર્મચારીઓને ગણવેશ તરીકે પહેરાવવામાં આવે છે  ને એ કોટી હોય... ટોપી એ શોખથી પહેરતા હતા, પણ  આ કોટી નહિ... હું એચ.કે.આર્ટસ કોલેજમાં જોડાયો ત્યારથી કોલેજની બહાર કાકાને સતત જોયા છે, કાકા રોડ પરથી આવતા જતા જેની પણ સામે નજર મળે એને મસ્ત સ્માઈલ આપતા ... અને જો સામેથી પણ આવકારો મળે તો એક હાથ ઉંચો કરીને વધારે મોટી સ્માઈલ આપે... એકવાર અમે કોલેજના દોસ્તો દરરોજની જેમ ચાની કીટલીએ બેઠા બેઠા ખબર નઈ કઈ પણ વાતો કરતા હતા અને અમને આ...
Read more